மழிகின்ற நினைவுகள்

இருளில் சேமித்த முகங்களை 

ஒளியில் தொலைத்துவிடுதல் என்பது கவனயீனம் அல்லாமல் வேறென்ன.

இழந்தவைகள் எல்லாம் 

தொலைத்தவைகள் மட்டும் அல்ல.

கைவிட்டப்பட்டவைகளும் அடங்கும்.

வாழ்தலின் போது சிலிர்த்த காலங்களில் இருந்து அற்புதங்களை  தேர்ந்ததும் அல்லாத தவறுதல்களை தேடி தண்டித்தல் வேறுவித மனநிலை.

இங்கு குறைக்கப்படுதல் என்பதே உண்மையில் வெறுக்கப்படுதல்.

அன்பெனும் சொல்லின் பெறுமதிநினைத்திருத்தலில் அல்ல. 

அது இடையறாத நேசிப்பிலும் அல்ல. நிகழ்த்துதல்களின் எண்ணிக்கைகளில் வீரியம் பெறும் என்பதே 

அற்றுப்போதலில் தான் புரிகின்றது

தீர்மானிக்கப்படும் நியாயங்களின் பின்மழிக்கப்படுகின்ற நீதிபதியின் பேனாமுனை போல உனக்கான 

இறுதி வரிகளுடன் நினைவுகள் மழிகின்றன.

சம்பூர் வதனரூபன்  03/05/2026.   07.53 pm

முன்பு நான்

 சுவரேறித் தப்பித்த பொழுதெல்லாம்                 

உன் சிறைக்கதவுகள்

என் மீள்வருகைக்காக 

நம்பிக்கையோடு திறந்து கிடந்தன.

நான் வழியறியாதவன் என்பதை 

நீ மட்டுமே அறிந்திருந்தாய்.

இப்போது 

அந்தக் கதவுகள் மூடிக்கிடக்கின்றன.

திறவுகோல்களை எப்போதோ 

நானே தொலைத்துவிட்டதாகச் சொல்கின்றாய்.

அதுவல்ல...

உண்மையில் நீ இப்போது  

காவலாளியாக இல்லை.

அன்று 

கவிதைகளின் சொற்களாய் 

நீ இருந்தாய்.

இன்று என் வலிகளின் 

காயங்களாகிப் போய்விட்டாய்.

பிராயச்சித்தம்.

தூணிலும் துரும்பிலுமாகத் தேடி

காணாது 

கடவுளை  சந்திக்க கருவறைக்கே சென்றேன்.

முக்காரமிட்டு வழிமறித்த மாடு 

மதிய உணவு முடித்த சுவாமி இப்போது தான் துகில் கலைத்துத்    துயில்கிறார் என்றது. 

தகவலை சொல்லி அர்ச்சிக்கத் தேட பல்லிடுக்கிருந்த பருப்பை கிளறித் துப்பி

நெய் முதுகில் வழிய குரு மடப்பள்ளி அறையுள் புகுந்தார்.

திரும்ப 

வாசலில் தகாதென கழன்ற செருப்புகள் சிரிக்கதலை குனிய அணிந்து வேறோரு கருவறைக்கு ஓடினேன்.

மறுநாள் பரீட்சை .